آگاهى در اينجا دو موضوع مهم و مربوط به محدوديّت مصرف وجود دارد ، كه نبايد از آنها غافل بمانيم : ( 1 ) - از مهمترين انگيزه ها براى محدوديّت مصرف انگيزهء اقتصادى است ، زيرا كه محدوديّت مصرف از نيرومندترين عوامل رشد اقتصادى است . هر گاه افراط در مصرف از ميان برود ، و از گونه هاى مختلف مصارف تجمّلى جلوگيرى به عمل آيد ، مالها - بطبع - در جهت اقدامهايى سودمند مانند « توليد درست » به كار مىافتد ، و موادّ اوّليّه و طبيعى به گونه اى به مصرف مىرسد كه براى زندگى مردمان همه ضرورت دارد ، و ( مثلا ) بستر چهارم اترافى - براى مترفان - به بستر نخستين ضرورى - براى ديگران - مبدّل مىشود ؛ در نتيجه نيازمنديهاى ضرورى و معتدل جايگزين اسراف و تجمّل زايد و مصرف اعيانى و اشرافى خواهد شد . آرى ، حذف اسراف كمّى و كيفى به آنجا مىانجامد كه فزونى درآمدها در راه توليد بيشتر ، از راههاى گوناگون - كه برنامهء آنها را بايد متخصّصان طرحريزى كنند - هزينه گذارى شود . و از اين راه رسيدن به « استقلال اقتصادى » ميسّر مىشود ، كه مايهء قوام دين جامعه و معيشت آنان خواهد بود . ( 2 ) - آزادى در مصرف ما را به نابودى منابع نيرو و موادّ غذايى و ديگر ضروريّات تهديد مىكند . اگر متنعّمان و شادخواران - يا پاره اى ديگر از مردم كه از اخلاق آنان رنگ گرفته‌اند - به شكل كنونى مصرف و استهلاك ادامه دهند ، كه منتهاى آرزوى متكاثران است ( زيرا كه سبب رواج يافتن بازارهاى توليدات ايشان مىشود ) ، منابع نيرو و غذا و ديگر چيزها به صورتى فاحش مضمحل مىشود ؛ ليكن اگر از مصرف مسرفانه جلوگيرى به عمل آيد ، آنچه موجود است به همه مىرسد ، و از منابع استفادهء فراوان و بىرويّه نمىشود ؛ و در اين هنگام متكاثران بسيارى از درآمدهاى تحميلشدهء خود را بر بازارها از دست مىدهند ،